when do you love someone?please tell me because I 'd like to see you are happy in your life

เราเพิ่งหลับไปไม่นาแต่ก็ตื่นมาตอนตี2 นอนไม่หลับทั้งๆที่เมื่อคืนก่อนก็ไม่ได้นอนจนเลยมาถึงห้าทุ่มกว่าเราถึงจะนอนแต่ก็ต้องตื่นมาตอนตี2นี่สิ เพราะอะไรหว้าทั้งที่ใจจริงนะ อยากจะนอนยันเช้าเลยอะ อืมมันน่าเศร้า เอางี้ผมจะมาเล่าถึงแฟนเก่าผมดีกว่าครับ ในชีวิตผมตอนนี้ครับ เคยมีที่เรียกว่าแฟนทั้งหมดนั้น 3คนนะครับที่สรุปเรียกว่าเราคบกันนะครับ และทุกครั้งเธอก็มีคนใหม่ทุกทีอะครับ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเป็นแบบนี้หรือว่าเรานั้นมันดูน่าเบื่อพออะครับ แต่ตอนนี้ผมยังไม่มีใครนะครับ แค่มีคนจีบอยู่เท่านั้นเองครับ เหอเหอ ผมจะเล่าถึงแฟนคนที่2นะครับ เพราะว่าเธอคนนี้เป็นคนให้บทเรียนความรักกับผมที่สุด และทำให้รู้ว่าความทรมานถึงขนาดคิดฆ่าตัวตายเพราะรักนั้นเป็นเช่นไรครับ ด้วยความที่ผมจะเล่านั้นผมไม่ค่อยอยากเอ่ยชื่อเธอเท่าไหร่นะครับเพื่อเป็นการไม่อยากให้ทรมาน ผมใช้นามสมมุติแล้วกันนะครับ ใช้ชื่อว่าอะไรดีกว่า อืมใช้ชื่อฟ้าแล้วกันนะครับ เริ่มเรื่องดีกว่า แต่คนอื่นใช้ชื่อจริงนะครับ

ตอนนั้นเป็นตอนที่ผมอยู่มหาลัยหอการค้าปี1 เทอม2ครับ เริ่มจากบังเอิญบ้านผมอยู่ใกล้กับคนชื่อโต้งครับแล้วบังเอิญคนชื่อโต้งนั้นมี2คนคน แต่คนอยู่ที่ใกล้ผมมันออกขาวๆตี๋หน่อยครับ พวกผมเลยเรียกมันว่าไอ้เผือกแทน มีช่วงหนึ่งที่ผมกับเผือกนั้นสนิทกันพอสมควรเพราะว่าเหตุบ้านใกล้กันครับ ตอนนั้นบ้านผมอยู่แถวเสาชิงช้าครับ(แต่ตอนหลังไม่ค่อยสนิทอะเพราะว่ามันค่อนข้างเป็นคนหลอกลวงและไม่จริงใจเท่าไหร่กับเรานะเราเลยไม่ค่อยอยากไปยุ่งครับ) แล้วเผือกนั้นเป็นคนค่อนข้างตัวเล็กๆๆขาวๆๆตี๋ ค่อนข้างตรงใจผู้หญิงหลายคนนั้นในเมเจอร์ครับ แล้วที่สำคัญมันปากหวานและค่อนข้างเจ้าชู้มากๆๆ เท่าที่รู้ว่ามันไปวุ่นวายกะคนในเมเจอร์ช่วงนั้นเห็นจะ3คนได้ครับ แล้วผมค่อนข้างรู้จักมัน ผมเลยต้องเป็นภาระในการที่ต้องคุยกะสาวๆๆของมันครับ ซึ่งมีอยู่คนหนึ่งนะครับ มันแปลกมากในตอนแรกกลับกลายว่าโทรหาผมทุกวันแล้วก็หาว่ามาคุยเรื่องไอ้เผือก ทำไปทำมาก็คุยด้วยกันหลายเรื่อง และในชีวิตนี้อยู่ๆๆก็โดนผู้หญิงมาขอคบเป็นแฟนครับ(งงเลยในชีวิตเพิ่งเคยเจอครั้งนี้ครั้งเดียวอะครับ)แต่ผมได้ตอบปฏิเสธไปครับ หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้โทรหาผมอีกเลยครับ หลังจากที่เผือกหมดปัญหากับผู้หญิง3คนนั้น ผมก็ไม่ค่อยได้ยุ่งกับมันแล้วครับที่สำคัญผมก็ย้ายบ้านไปอยู่แถวพรานนกแล้วด้วย ทำให้ไม่ค่อยได้คุยกะเผือกทำให้ไม่รู้ว่ามันมีผู้หญิงเพิ่มอีกกี่คนนะครับ

แล้วเรื่องผมกับฟ้าก็เริ่มต้นตอนที่ผมย้ายไปอยู่พรานนกครับ ทางที่ผมกลับนั้นเป็นทางเดียวกับฟ้าครับ ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจอะไรผู้หญิงคนนี้ครับ เฉยๆๆมากในสายตาผม จนวันหนึ่งโชคชะตาของผมดันพาชีวิตผมไปเกี่ยวพันกับเธอจนได้ครับ ในเย็นวันหนึ่ง ระหว่างที่จะออกจากมหาลัยเพื่อกลับบ้านครับ ผมดันไปเห็นเธอร้องไห้ครับ ผมเลยเข้าไปหาเธอแล้วถามว่าเป็นอะไรเธอก็ยังร้องไห้อยู่ เธอก็พยายามจะหยุดร้องไห้ครับ แล้วหันมาคุยกับผมบอกว่าเธอนั้นอกหักครับ เพราะเพิ่งโดนเผือกบอกเลิกอะไรนี่แหละประมาณนั้นครับ ผมเลยเข้าไปปลอบครับ ว่าอย่าคิดมากเรื่องแค่นี้มันไม่น่าจะเป็นอะไร(โดนนิสัยแล้วผมเป็นคนปลอบคนไม่ค่อยเก่งครับแต่ซ้ำเติมอะเก่งมาก) ผมก็เลยชวนเธอกลับบ้านครับเพราะว่าเป็นทางเดียวกันและก็เริ่มเย็นแล้วด้วย ผมกับฟ้าก็ขึ้นรถเมล์กลับบ้านกันครับ เธอก็พยายามจะฝืนไม่ร้องไห้แล้วก็ชวนผมคุยและผมก็พยายามชวนเธอคุยเช่นกัน แล้วก็มาถึงบ้านเธอซึ่งบ้านเธอนั้นมันจะถึงก่อนบ้านผมแป๊ปหนึ่งนะครับ แล้วผมก็กลับไปถึงบ้าน แล้วฟ้าก็โทรมาคุยกับผม(โทรศัพท์บ้เนนะครับเมื่อก่อนยังไม่ค่อยมีมือถือเท่าไหร่อะแต่พอเริ่มจะมีบ้างเฉย) ตั้งแต่ถึงบ้านก็3ทุ่มกว่าอาบน้ำเสร็จก็คุยกะฟ้าต่อ จนถึง10โมงเช้าครับ แล้วหลังจากนั้นชีวิตผมก็อยู่กับโทรศัพท์มากครับเพราะว่าเธอก็โทรหาผมเรื่อยๆคุยกันค่อนข้างถูกคอครับ นี่คือจุดเริ่มเรื่องของผมกับเธอนะครับ

หลังจากนั้นผมก็เริ่มไปเรียนพร้อมเธอกลับบ้านพร้อมเธอ ไปเที่ยวกับเธอไปดูหนังมั้ง(ตอนนั้นไม่รู้ว่าฟ้านั้นเข้ามาอยู่ในใจผมเมื่อไหร่ครับ ผมนั้นค่อนข้างชอบผู้หญิงแบบว่ามีหัวคิดหน่อยนะครับ ผมว่าฟ้าก็มีนะครับในสายตาผมทำให้พอคุยแล้วผมกลับรู้สึกชอบเธอขึ้นมากเลยครับ) (ส่วนฟ้านั้นผมคิดว่าเธอเพิ่งอกหักและต้องการหาคนทำให้เธอหายเหงาเท่านั้นแหละครับและบังเอิญที่มันเป็นผมครับ นี่คือการคิดย้อนหลังไปนะครับหลังจากเราเลิกกันแล้วครับ)พอผมอยู่กับเธฮนั้น มันก็ต้องแลกกับอะไรบ้างอย่างครับ ผมก็ต้องแลกกับการที่ไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนในมหาลัยครับเพราะว่าวันๆๆก็ไปกับเธอและก็นั่งเรียนกับเธอเพื่อนมันบอกว่าเข้าใจไม่เป็นไร ทำให้ผมไม่ได้ไปไหนมาไหนกับเพื่อนที่หอการค้าเลยครับช่วงนั้น

จนผ่านไปช่วงหนึ่งผมก็ขอคบฟ้าเป็นแฟนครับ ฟ้าก็โอเคครับแต่มีข้อแม้ว่าอย่าให้ที่มหาลัยรู้เธออ้างเหตุผมว่าไม่อยากให้เผือกมันรู้มันจะไม่ดี(ในตอนนั้นผมก็คิดว่าไม่เป็นไรช่างเถอะเพราะว่ายังไงก็ได้คบก็พอแล้วอะโดยหารู้ไม่ว่าที่เธอทำแบบนั้นทำไม)

ยิ่งผมคบกับฟ้าเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งห่างจากเพื่อนที่มหาลัยไปเท่านั้น มันดูเหมือนโลกของผมกลายเป็นว่าเป็นโลกที่มีแค่เรา2คนเท่านั้นเอง

ผมจบม.ปลายมาจากสวนกุหลาบครับแล้วเพื่อนผมที่สวนกุหลาบนั้นผมคบมาตั้งแต่ม.1 มันทำให้ผมสนิทกับพวกเพื่อนกลุ่มนี้มากๆๆครับ ผมก็ชอบเล่าให้ฟ้าว่าเพื่อนกลุ่มนี้ของผม มันดีอย่างนู่นดีอย่างนี้อะครับ เล่าชีวิตในวัยเรียนให้ฟังครับ แล้วก็บอกว่าผมคงยากที่จะเลิกคบกันนะครับ

พอผมเล่าเรื่องนี้ไป ฟ้าก็เลยขอเบอร์เพื่อนผมคนหนึ่งชื่อนาครับ เหตุผมที่ขอฟ้าบอกว่าถ้าจะรู้จักเรานั้นก็น่าจะรู้จักจากเพื่อนเค้าบ้างว่าอย่างไร ผมก็เลยบอกฟ้าไปว่าไม่อยากให้ครับ เพราะผมคิดว่ามันไม่เกี่ยวกัน ฟ้าก็พูดจาแบบว่าคนเหมือนไม่พอใจครับ ไปๆมาๆผมก็เลยให้เบอร์นาไปครับ(ฟ้าเคยเห็นรูปนาแล้วครับ เป็นคนสูง185 ตัวขาว หน้าตาดีๆหน่อย ทำให้ผมคิดว่าจะเอาเบอร์มันไปคุยเรื่องผมหรือว่าอะไรกันแน่ฟ่ะผมไม่รู้จุดประสงค์อะไรของฟ้าเลยว่าจะทำไปทำไมแต่ผมจำเป็นต้องให้เพื่อไม่ให้ทะเลาะกันครับ)

หลังจากได้เบอร์นาไปแล้ว 2-3วันต่อมาฟ้าบอกว่าจะไม่คุยกับผมเธอจะโทรหาเพื่อนผมครับ ผมเลยบอกว่าเสร็จแล้วก็โทรหาผมด้วยนะผมรออยู่นะครับ รู้สึกว่าฟ้าคุยกับนาไป2ชั่วโมงกว่าได้มั้ง จนฟ้าโทรหาผมนะครับ ผมเลยถามว่าคุยอะไรกันมั้ง ฟ้าก็ไม่ตอบผมบอกว่าเป็นความลับ ผมบอกว่าพูดไม่ได้เลยเหรอ(ใจมันร้อนร้นนะที่แฟนตัวเองมีความลับกับเพื่อนสนิทครับ) ฟ้าก็ยกข้ออ้างร้อยแปดมาพูดมันทำให้ผมไม่อยากจะถามต่อไปครับ พอวางจากฟ้าแล้วผมก็โทรหาเพื่อนผมทันทีครับ แต่เพื่อนผมบอกว่าคุยกันไม่มีอะไร ผมก็เลยถามมันว่าแล้วไม่มีอะไรนี่คุยเรื่องไรกันมั่งล่ะ เพื่อนผมก็ไม่บอกครับ(ช่วงนั้นผมสับสนและงงไปหมดแล้วครับ)

ฟ้าก็โทรหานาเกือบทุกวันครับเป็นเวลา 2 อาทิตย์ (ช่วงนั้นผมงงกับชีวิตมากๆครับแฟนตัวเองก็ไม่ยอมตอบว่าคุยอะไรกันแล้วเพื่อนผมก็ไม่พูดอะไรด้วยครับ)จนอารมณ์ผมระเบิดออกมาครับมันทนไม่ไหวจริงๆนี่ ผมเลยทะเลาะกับเพื่อนผมครับว่าเราสนิทกันขนาดนี้ไมไม่บอกกูฟ่ะ แต่มันบอกกับผมประโยคหนึ่งก่อนที่จะไม่คุยกับมันอีกช่วงนั้นนะครับ มันบอกว่าผู้หญิงคนนี้ถ้าเลิกได้เลิกไปเถอะ ผมเลยถามมันว่าทำไมว่ะ มันก็ไม่บอกครับมันทิ้งประโยคนี้ให้ผมเท่านั้น แต่ตอนนั้นผมไม่มีเหตุผมในการคิดทบทวนกับประโยคนี้เท่าไหร่ครับ ทำให้ผมก็ยังมีชีวิตอยู่ในแบบนี้ครับ หลังจากวางกับเพื่อนผม ผมเลยโทรไปหาฟ้าครับกะว่าจะเค้นเอาคำตอบให้ได้เพราะว่าตัวผมเองนั้น มันทรมานร้อนใจกับเรื่องนี้มากๆๆครับ มันทนไม่ไหวแล้ว พอถามฟ้ามากๆๆ ฟ้าเลยถามผมกลับไปว่าแล้วนามันบอกอะไรเราหรือเปล่า ผมเลยบอกว่าเปล่า ฟ้าก็เลยบอกว่าเห็นไหมแหละขนาดเพื่อนสนิทนะพอมีเรื่องผู้หญิงเข้ามาก็ทำให้มีเรื่องได้เลย ไหนล่ะที่บอกว่ารักกันมากไง ผมเจอคำตอบนี้ผมอึ้งเลยครับ แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ผมเชื่อในสิ่งที่ฟ้าทำนะครับ อาจจะเพราะว่าความหลง หรือเพราะว่ากรรมเก่าที่ผมเคยทำกับฟ้าไว้ชาติที่แล้ว ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่ค่อยได้ติดต่อเพื่อนที่สวนเท่าไหร่เลยครับ กลายเป็นว่าโลกของผมนี้มีแค่เราเพียง2คน แต่โลกของฟ้ากลายเป็นว่ามีผมและเพื่อนๆเค้าครับ

แล้วชีวิตผมที่มีแต่ฟ้ากับผมได้ผ่านไปปีกว่าเกือบ2ปีครับ จนจะจบปี2อยู่แล้วครับ ช่วงซัมเมอร์ ลางร้ายที่ทำให้ผมกับฟ้าจะเลิกกันเริ่มจะแสดงออกมาที่ละน้อยๆๆครับ คือมีผู้ชายคนหนึ่งครับเรียนอยู่พระนครเหนือครับ บังเอิญฟ้าเค้ารู้จักกันก็เพราะว่าญาติเค้าแนะนำมา เค้าบอกผมว่าไปดูหนังกับญาติครับเรื่องไททานิค(ตั้งแต่นั้นมาถึงคนอื่นจะชอบหนังเรื่องไททานิคเท่าไหร่แต่ผมกลับเกลียดหนังเรื่องนี้มากเพราะว่าความทรงจำเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ของผมมันทำไม่ดี) ผมเลยบอกว่าเหรอเพราะว่าผมไปดูกับฟ้ามาแล้วรอบหนึ่ง เลยถามว่าฟ้าจะไปดูอีกเหรอ ฟ้าบอกว่าคงต้องไปดูกับญาติอะยังไงก็คงต้องไป เราก็ไม่ได้สังหรณ์ใจอะไรเลย ผมโชคดีอยู่อย่างหนึ่งนั้นคือตรงที่ว่าเพื่อนฟ้าที่ชื่อเทียนนั้น(พอผมนึกย้อนหลังไปกับเหตุการณ์นี้เทียนเป็นคนเดียวที่คอยส่งสัญญาณเรื่องฟ้ามาโดยตลอดอะว่าน่าจะเลิกกันเพราะว่าฟ้าเห็นผมแค่เป็นอะไรสักอย่างหนึ่งเท่านั้น) เค้ามาเล่าให้ฟังว่าวันที่ไปดูหนังเรื่องไททานิคนั้นฟ้าไม่ได้ไปกับญาติอะแต่ไปกับผู้ชายที่พระนครเหนือที่จีบอยู่ แล้วฟ้าก็ดูเหมือนว่าชอบเค้าอยู่อะ แต่มันก็เป็นแค่ช่วงแรกที่ดูใจกัน

หลังจากเหตุการณ์นี้ผมก็ถามฟ้าตรงๆอะว่าไปกับใครกันแน่ฟ้าก็บอกว่าวันนั้นไปกัน2คนจริงๆบังเอิญญาติฟ้าไม่ว่างอะเลยไปกันแค่2คน ตอนนั้นพูดไรเราก็เชื่ออะถึงใจเราไม่อยากจะเชื่อก็เถอะนะ มันก็แค่ผมไม่อยากจะเสียเธอไป เพราะว่าผมนึกไม่ออกว่าถ้าเสียเธอไปแล้วผมจะมีสภาพอยู่อย่างไร นึกไม่ออกจริงๆ

ผมเคยบอกกับฟ้าว่าถ้าอยู่ๆเราเลิกคบกันนะ ผมคงทำใจไม่ได้หรอกที่จะกลับมาเป็นเพื่อนกับฟ้าอะ ตอนนั้นฟ้าได้ยินในสิ่งที่ผมพูดก็โมโหใหญ่เลยอยากให้ผมเปลี่ยนคำพูดเปลี่ยนความรู้สึกแบบนี้ออกไปให้ได้อะ(ที่ฟ้าตกใจมันก็เป็นสัญญาณอีกเหมือนกันนะว่าเค้าคิดอย่างไรกับเราอะแต่เราไม่เคยมองมันเองแหละ)

หลังจากที่ไปดูหนังวันนั้นแล้วฟ้าก็ไม่ค่อยคุยกับผมเลย ผมโทรไปคุยกับเธอแป๊ปหนึ่งเธอบอกว่าง่วงมั่ง ไปนอนมั่ง หลับแล้วมั่ง เวลาไปเที่ยวไหนก็นานๆที แล้วฟ้าก็บอกว่าไปกับพ่อบ้าง ไปกับญาติบ้าง แต่สิ่งที่ฟ้าบอกมานั้นเรารู้หมดแหละว่าเธอไปกับอีกผู้ชายคนนั้น เพราะว่า ผมโทรไปหาเทียน เทียนก็เล่าให้ฟังเท่าที่รู้แต่ถ้าสังเกตุดีๆมันก็ปะติดปะต่อเรื่องได้แล้วอะถึงไม่รู้ทั้งหมดก็เถอะ แล้วมีอย่างหนึ่งเทียนบอกกับเราว่าวันนี้ฟ้าได้จับมือกับผู้ชายคนนั้นแล้ว(ขอโทษจำชื่อผู้ชายไม่ได้แล้วเพราะว่าไม่อยากจะจำ)

ผมไปถามฟ้าว่านี่มันเรื่องอะไรกัน(ท้องฟ้าเริ่มมีเมฆฝนแล้ว) ฟ้าก็บอกว่าไม่มีอะไรหรอกก็แค่เป็นพี่เป็นน้องกันอย่าคิดมากแล้วมาว่าผมด้วยว่าเป็นพวกเซนซะทีฟ อย่าอ่อนไหวกับเรื่องนี้เลยแล้วก็พูดจาหว่านล้อมผมจนผมยอมแพ้ทั้งที่ใจมันร้อนร้น(ที่ยอมในใจช่วงนั้นก็คือกลัวว่าเธอจะขอเลิกกับผมกลัวจริงๆ)

แล้วก็มาถึงวันที่เธอบอกเลิกกับผม ผมจำได้เลยวันนั้น อากาศดีมากๆเป็นช่วงเวลาประมาณบ่าย3 โมงกว่า ผมนั่งฟังเพลงอยู่บ้าน ไม่ได้ทำอะไรและไม่ได้ไปไหน แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นผมรับสาย ฟ้าโทรมา ผมค่อนข้างดีใจนะที่เธอโทรมานะ ฟ้าก็คุยกับผมไปแป๊ปหนึ่งแล้วเธอก็ดูเหมือนจะอำอึ้งไม่กล้าพูดอะไรสักอย่าง(ตอนนั้นผมรู้สึกถึงความผิดปกติแล้ว) ผมเลยพูดไปว่าผมพร้อมแล้วบอกมาเถอะฟ้าเลยบอกผมว่า เราคงไปด้วยกันไม่ได้หรอก เพราะว่านิสัยเราหลายๆอย่างไม่เหมือนกัน (ตอนที่ฟ้าเริ่มบอกผมก็เริ่มร้องไห้) ผมบอกว่าฟ้าไม่ชอบนิสัยผมตรงไหนผมจะเปลี่ยนให้(ในใจตอนนั้นไม่อยากจะเสียฟ้าไปเลย)ฟ้าบอกว่าคนเราจะเปลี่ยนนิสัยไม่ได้หรอก เราไม่สามารถไปด้วยกันไม่ได้หรอกนะ เราลิกกันเถอะ พอฟ้าพูดจบก็บอกว่าแค่นี้นะแล้วก็วางไปเลย(หลังจากนั้นผมรู้ว่าวันที่บอกเลิกผมนั้นเป็นวันเดียวกับผู้ชายคนนั้นของคบกับฟ้า)

ตอนนั้นความรู้สึกเราหัวใจมันเจ็บมากซะจนเหมือนจะหยุดเต้นเลยอะ เคยเป็นกันไหมครับ ผมว่าอารมณ์แบบนั้นน้อยคนที่จะเคยเป็นนะ หัวใจนี้มันหยุดเต้นเลย แล้วผมก็ร้องไห้ไม่หยุด เริ่มจะทำลายข้าวของในห้องอะเพื่อระบายอารมณ์ ผมร้องไห้ผมเจ็บสักจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่เลย ผมร้องไห้จนผมหลับไป ตื่นมาก็มืดแล้วครับ (ทุกทีบ้านที่กทม.ผมจะอยู่กับพี่สาวกันแค่2คนครับแล้วบังเอิญช่วงนี้พี่สาวกลับบ้านที่จันพอดีผมเลยอยู่บ้านคนเดียวครับ) แล้วพอผมตื่นมา ก็เวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว ผมไม่รู้สึกถึงการอยากกินข้าวเลยไมไม่หิว ไมมีความรู้สึกอะไรเลย ผมก็เดินไปที่ระเบียง ผมปีนระเบียงขึ้นไปยืนมองลงมา ผมนอนอยู่ที่ชั้น3นะครับ ผมคิดว่าถ้าผมโดดลงไปทุกอย่างมันก็คงจะจบความรู้สึกนี้มันก็จะได้หายไป จะได้ไม่ต้องทรมานแบบนี้อีก ผมยืนเป็นชั่วโมงเลยครับ แล้วผมก็คคิดถึงอดีตระหว่างผมกับฟ้า ผมคิดตลอดเลย คิดในสิ่งที่ดีจนมันยากที่จะลืม แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมเลยเดินลงไปรับสายครับ เป็นเพื่อนสวนกุหลาบไอ้จุ๊โทรมา บอกว่าวันนี้จะมาค้างด้วย กำลังจะถึงบ้านผมแล้ว ผมเลยบอกจุ๊ว่าผมอกหัก มันเลยบอกว่าอย่าคิดมาก เดี๋ยวมันเข้าไปแล้วค่อยคุยกัน พอมันมาถึงมันซื้อเหล้าเข้ามา 4กลม พร้อมกับแกล้ม ผมก็เลยเล่าให้มันฟังพร้อมกินเหล้ากับมัน จนหมด4กลมนั้นแหละครับ เมาไม่รู้เรื่องเลย(ถ้าไอ้จุ๊ไม่เข้ามาวันนั้นผมอาจจะโดดลงไปแล้วก็ได้)

พอข่าวเรื่องผมพวกเพื่อนทั้งที่สวนและหอการค้ารู้แล้วก็เริ่มโทรหาผมกันทุกคนเลย แต่ผมก็ไม่รัสายเลยตั้งแต่คราวที่รับสายไอ้จุ๊นั้นโดยเฉพาะที่สวนกุหลาบ

ช่วงแรกๆๆผมกินอะไรไม่ค่อยลงเลยครับ แล้วผมก็ไม่ได้ออกไปไหน พวกเพือนที่สวนกุหลาบมันก็ผลัดกันมาแวะที่บ้านผม เอาข้าวเอาน้ำมาส่งตลอดเลย ใครว่างก็มา แล้วก็ชอบมาแหย่ผมเรื่องนี้ โดยเฉพาะเน มันกัดผมแสบหลายๆทีเหมือนกันแต่ก็โกรธไม่ค่อยลงอะเพราะว่าใจมันยังไม่ลืม

จนถึงช่วงที่2ในการฟื้นตัว ผมรู้สึกได้ว่าน่าจะไปข้างนอกมั่ง ผมก็เลยบ้าไปเลยช่วงนั้น เที่ยวทุกคืน ไปกับเพื่อนที่สวนครับ แล้วบางทีก็อยากกินอะไรก็ไป ผมเคยไปกินข้าวกลางวันที่นครปฐม ข้าวเย็นที่พัทยา ไปกับไอ้จุ๊ซะส่วนใหญ่ พอช่วงที่2ไอ้จุ๊มันว่างจากเรียนบางมดมันก็มาค้างเป็นเพื่อนตลอด ช่วงนี้ผมไม่สามารถอยู่คนเดียวได้ครับ แล้วผมก็เคลียร์ปัญหากับนาด้วยครับ นามันถามผมว่า ผมนะรู้นิสัยของมันไหม ว่ามันเป็นคนรักษาสัญญา ผมเลยบอกว่ารู้ นามันบอกว่าฟ้าให้สัญญาว่าห้ามบอกอะไรผมเด็ดขาดเรื่องที่คุยกัน ผมเลยเข้าใจเลยว่านามันไม่บอกผมเพราะอะไรแล้วทำไมมันพูดว่าให้เลิกคบผู้หญิงคนนี้

พอผ่านมาเกือบเดือนผมคิดว่าถ้าไม่ตัดใจแบบเด็ดขาดผมก็จะไม่มีทางลืมฟ้าได้แน่ๆแล้วก็ไม่มีทางที่จะเดินไปต่อแน่ๆในชีวิตผม ตอนนี้ผมดูเหมือนติดยาเสพติพที่ชื่อว่าความรัก ผมจำเป็นต้องหักดิบมัน พอผมคิดได้แบบนี้ผมเดินไปที่กระจก ผมบอกกับตัวเองว่าผมจะเป็นคนใหม่ แล้วผมจะกดความรู้สึกทั้งหมดกับเหตุการณ์นี้ไว้ลึกที่สุดของความทรงจำ ให้ลืมไปเลย เพื่อที่จะก้าวเริ่มต้นไปใหม่ หลังจากที่ผมคิดไปจ้องตาตัวเองที่กระจกไป พอผมพูดจบ ผมก็เดินไปเก็บของๆฟ้าที่ฟ้าให้มาทั้งหมด อะไรที่เป็นของแข็งอย่างเช่นกรอบรูปผมก็เดินไปทิ้งที่ถังขยะสาธารณะ ส่วนอะไรที่เป็นเหมือนกระดาษ ผมกลับขึ้นมาบนห้อง ผมปิดไฟ แล้วผมเดินไปที่ระเบียง ผมใช้ไฟแช็คจุดไฟแล้วเผาไปให้หมด พร้อมที่ผมก็ร้องไห้แล้วบอกกับตัวเองว่าครั้งนี้ผมจะร้องไห้ให้กับฟ้าเป็นครั้งสุดท้ายแล้วผมจะไม่ร้องไห้เพื่อเรื่องนี้อีกแล้ว ผมจะต้องเริ่มเดินใหม่อีกครั้งหนึ่ง

หลังจากวันที่ผมตัดสินใจเพื่อที่จะลืมนั้น ผมก็กลับไปเรียนที่มหาลัยอีกครั้งหลังจากโดดเรียนไปเดือนหนึ่งไม่เคยไปเลย ผมค่อนข้างที่จะทำตัวอย่างไรที่จะเจอเพื่อนๆแล้วก็เจอกับฟ้า แต่พอผมคิดว่าอะไรจะเกิดก็เกิดเถอะช่างมัน พอเพื่อนๆเห็นผมเท่านั้นแหละ ก็เข้ามาหาใหญ่เลยถามว่าเป็นไงบ้าง เราบอกว่าสบายดี ไม่เป็นหรอกเสียเวลาทำใจหน่อยหนึ่ง แต่สิ่งที่เพื่อนผมมันถามผมเกี่ยวกับเรื่องฟ้านั้น ทำให้ผมอึ้งไปเหมือนกันนะ โดยเฉพาะป็อปมันบอกผมว่า มีอยู่ครั้งหนึ่งมันคุยกับฟ้า ฟ้าบอกว่าฟ้าคืนเพื่อนของพวกเธอให้แล้วนะ ตามจีบอยู่ได้น่ารำคาญพอรู้ว่าฟ้ามีแฟนแล้วผมเลยอกหักครับ ฝากไปดูแลด้วยนะ ฟ้าบอกป็อปอย่างนี้ และบอกใครหลายคนที่ผมรู้จักและฟ้ารู้จักด้วยแบบนี้หมดเลย(ผมเข้าใจแล้วครับว่าทำไมคบกันแล้วอย่าบอกเพื่อนว่าคบกันครับ)(ผมไม่ใช่ผักปลานะครับมีคืนกันได้ด้วย) ป็อปและเพื่อนๆหลายคนถามผมว่าจริงไหมที่ฟ้าพูดอะ ผมบอกว่าผมไม่บอกแล้วกันว่าจริงไม่จริงเพราะว่าผมไม่ใช่ผู้ชายที่จะเอาเรื่องอดีตของคน2คนมาพูดกัน ฟ้าจะพูดอะไรก็ช่างเค้าเถอะ ไม่เป็นไร(ในใจผมที่พูดไปแบบนี้ก็แค่อยากให้มันจบแล้วที่สำคัญ ผมคิดว่าถ้าผมไม่ใช่อย่างที่คนอื่นพูดกันแล้วผมจะไปแคร์อะไรจริงไหมล่ะครับก็แค่คำพูดคนเท่านั้นเอง)(หลังจากนั้นผมก็รู้จากเทียนว่าพอบอกเลิกกับผมแล้ว ฟ้าก็โทรหาเพื่อนๆที่เค้าสนิทหลายคนแล้วก็พูดไปแบบลักษณะที่บอกป๊อปอะครับ ฟ้าคงกลัวว่าฟ้าจะผิดที่ทำอย่างนี้)

รักครั้งนี้ของผมมันสอนผมให้รู้ว่า.......
1. อย่ารักใครจนไม่เผื่อใจว่ามันอาจจะมีสักวันที่เราอาจจะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เลิกกันก็ได้
2. ผมโชคดีที่เจอเพื่อนดีๆหลายคน ทำให้ผมมีชีวิตอยู่ตามที่ควรเป็นได้
3.ต้องรู้สึกถึงสัญญาณรอบข้างบ้างว่าเป็นอย่างไรเพราะว่าพอเราเข้าวงในในเรื่องความรัก เราก็จะไม่เคยสังเกตุเลย
4.ผมโชคดีนะครับที่ได้เจอฟ้านะครับเพราะผมมั่นใจแล้วว่าชาตินี้ในชีวิตผมคงไม่เจอผู้หญิงคนไหนที่จะร้ายกับผมได้ถึงเพียงนี้แล้วครับ
5. ผมเป็นคนที่รักใครแล้วจะรักคนนั้นเพียงคนเดียวยิ่งทำให้ผมรู้สึกถึงเรื่องนี้มากขึ้นครับเพราะว่าผมจะไม่ล้อเล่นกับจิตใจใครอย่างที่ผมเคยโดนหรอกครับมันทรมาน

ผมจะวิเคราะห์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมานะครับ
1.ผมคิดว่าฟ้าคงไม่มีใครในช่วงอกหักใหม่ๆ ผมแค่บังเอิญไปเจอฟ้าเท่านั้น ฟ้าก็คงอยากจะหาที่พักพิงกายเลยมาพิงที่ผม พอรักษาตัวดีแล้วฟ้าก็พร้อมที่จะมีรักครั้งใหม่แล้วทิ้งคนที่เคยช่วยเค้าไปก็เท่านั้น ส่วนผมก็แค่เป็นคนที่ผ่านมาแล้วก็หลงในวาจาและคำพูดการกระทำของคนๆนี้เท่านั้นเอง ผมไม่แน่ใจนะว่าผมรักหรือว่าหลงฟ้ากันแน่มันใกล้กันมากๆอะ

2.ส่วนเรื่องที่คบกันแล้วห้ามให้เพื่อนมหาลัยรู้นั้น ผมคิดว่าฟ้าก็ยังไม่แน่ใจในความรักที่มีต่อผมว่า ฟ้านั้นรักผมจริงหรือเปล่า แต่ถ้าไม่คบผม ผมคงก็ต้องไปแหละครับ ฟ้าก็คงไม่อยากที่จะเสียคนแก้เหงาไปตอนนี้หรอกครับ แล้วฟ้าก็เปิดช่องไว้ว่าถ้าไปเจอคนที่ดีกว่าแล้วตัวฟ้าเองจะได้มีทางออกแล้วจบอย่างสวย ส่วนผมเองไม่ได้คิดวางแผนลึกไปขนาดนั้นหรอกครับ แค่เป็นแฟนกันผมก็โอเคแล้ว

3. ที่ฟ้าพยายามจะตัดผมออกจากเพื่อนที่หอการค้านั้น เวลาไปไหนมาไหนต้องไปด้วยกันตลอดนั้น ผมคิดว่าน่าจะมีเหตุผม2ข้อนะครับ คือ1.ผมว่าฟ้าคงกลัว่าผมจะไปเล่าอะไรเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของผมกับฟ้านะครับ กลัวว่าถ้าไม่ใช่แฟนกันแล้วฟ้าจะผิดนะครับ 2.ผมว่าฟ้าเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทหรือเรียกว่าไม่มีเลยดีกว่าเห็นมีแต่เพื่อนอย่างเดียว เวลาไปไหนมาไหนเพื่อนก็ไม่ค่อยว่าง ช่วงที่ฟ้าเพิ่งอกหักฟ้าคงอยากหาเพื่อนไปเป็นเพื่อนเค้าแหละครับมันก็เลยตกลงมาที่ผม ก็เลยไปไหนกันบ่อยๆแล้วมันก็กลายเป็นเรื่องปกติของเราช่วงนั้นที่จะต้องไปกัน

4.เรื่องเพื่อนที่สวนกุหลาบ ผมมองว่าฟ้านั้นในจิตใต้สำนึกเค้าอาจจะอิจฉาที่ผมมีเพื่อนสนิทอะครับ แล้วผมค่อนข้างจะคุยกะเค้าเรื่องเพื่อนที่สวนเยอะ เค้าเลยอาจจะมองว่าเค้าอาจจะทำให้ผมรู้สึกไม่มั่นใจในเพื่อนได้ครับ แล้วต้องการจะทำเป็นคนที่ดูว่าเค้านั้นเป็นคนที่จริงใจกับผมที่สุดไม่ใช่เพื่อนของผม

5.เรื่องผู้ชายพระนครเหนือ ผมว่าฟ้านั้นชอบเค้าอยู่แล้วแหละ แต่ยังไม่ชัวร์ว่าเค้าจะมาคบกับฟ้าหรือเปล่า เค้าเลยกั้กผมไว้ โดยใช้คำว่า เซนซะทีฟ ในการบอกผมว่าผมนั้นอ่อนไหวจัง คนเรารักกันก็ต้องเชื่อใจกัน แต่พอชัวร์ปุ๊ปฟ้าก็ทิ้งผมไปครับ คนเราต้องเชื่อใจกันจริงๆๆนะ แล้วที่เหลือก็ลุ้นว่าเค้าจะนอกใจเราหรือเปล่า

6.หลังจากเลิกกันแล้วฟ้าก็รีบไปบอกเพื่อนๆคนที่รู้จักกับฟ้าแล้วก็รู้จักกับเราก่อนเลยอะ ว่าฟ้าเองรำคาญผม ที่ตามตื้ออยู่นั้นแหละ แล้วฝากเฉพาะเพื่อนของผมว่าคืนให้แล้วนะดูแลด้วย บอกคนอื่นไปก่อนเพราะฟ้าเค้ากลัวว่าถ้าผมไปพูดอะไรเรื่องระหว่างเราแล้วฟ้าอาจจะผิดในสายตาเพื่อนๆได้แล้วฟ้าเค้ากลัวว่าฟ้าจะไม่มีเพื่อนเหลืออยู่แล้วในมหาลัย ยิ่งถ้าผมไปพูดอีกเค้าอาจจะไม่มีเพื่อนเลยก็ได้ แต่ผมอยากถามฟ้าอย่างหนึ่งนะ เรารู้จักกันมาตั้งนานแล้วนะตอนนั้น ผมเป็นผู้ชายแบบนั้นเหรอ?

สรุปว่า รักครั้งนี้ผมน่ะเป็นความรักหรือความหลง?