คนเราเมื่ออยู่ใกล้ชิดกัน ก็คงไม่มีใครจะเกิดความรู้สึกว่าคิดถึงกันและกัน ความรู้สึกคิดถึงก็คงจะเกิดขึ้น เมื่อเราจากกัน..........
เมื่อห่างไกลกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราคิดถึงใตรสักคนที่ไม่มีวันจะกลับมา หรือไม่มีวันที่จะใช้ชีวิตร่วมกันกับเราได้ด้วยเหตุผมอะไรก็แล้วแต่
ก็คงจะเป็นความรู้สึกทรมานน่าดูนะ อะไรๆก็ดูจะมืดทึบอึมครึมไปซะหมด
ไม่มีสี... ไม่มีแสงอันอบอุ่น..... มีแต่ความหนาวเย็นที่ปกคลุมเราไว้ทั้งร่างกายและจิตใจ......
ไม่มีเสียงหัวเราะ แต่อาจจะมีรอยยิ้ม...สำหรับตัวเอง เพื่อที่จะปลอบใจตัวของเราเองอยู่ร่ำไป
เจ็บนะ... ทรมานนะ... ทนได้ซิ! ต้องผ่านพ้นไปให้ได้....
ถึงแม้ว่ารักนั้นมันจะมากและยากเกินกว่าจะเมินเฉย สิ่งเหล่านี้เมื่อเกิดกับใคร จะมากหรือน้อยก็คงแล้วแต่วาระเวลาและความผูกพันนั้นๆ
ชีวิตคนเราก็ย่อมต้องดำเนินต่อไป ถึงแม้ว่าสำหรับบางคนความคิดถึงและความผูกพันห่วงหานั้น
จะเปรียบเสมือนสนิมที่เกาะอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ... ลึกเกินกว่าที่จะขูดเอามันทิ้งไปได้.....

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

ค่ะ

ถ้าเราพอใจแค่ได้คิดถึง มันก็อาจไม่ใช่สนิทในใจหรอกค่ะ อาจเป็นลมเย็นแผ่วๆก็ได้

#1 By @พักใจ on 2007-08-01 12:12

#2 By nami on 2007-08-01 13:28

ยิ่งอ่านยิ่งเศร้า

มานั่งอยู่ที่ความคิดเราเลย

#3 By nami on 2007-08-01 13:29