when do you love someone?please tell me because I 'd like to see you are happy in your life

ตั้งแต่เมื่อวานและมาถึงณ.วันนี้ตอนนี้ความรู้สึกที่แย่ๆจนเกินกว่าจะอดทนในทุกเรื่องมันพร้อมที่จะระเบิดออกมาจากร่างกายยังไงไม่รู้ มันเศร้าเนอะที่เรารักคนที่เค้าไม่เคยคิดจะรักเราแม้นแต่น้อย เจอกันบ่อย ไปด้วยกันบ่อย คุยด้วยกันบ่อย แต่รู้สึกถึงความห่างมากๆ มันทรมานดีเรื่องเรามันไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายได้หรอกว่ามันเพราะอะไรหรือทำไมถึงรู้สึกแย่ๆแบบนี้ คิดว่าคงต้องเคยเป็นกัน ตอนนี้ถ้าบอกเป็นหลักจิตวิทยานะเราแค่กำลังหาที่พักพึงกายในความรู้สึกที่เหนื่อยล้ามันหายเท่านั้น ทั้งเรื่องงาน เรื่องเพื่อน ซึ่งเราก็หวังว่า

อยากจะคุยกะใครสักคนเพื่อให้ลืมเรื่องที่หนักแบบนี้(น้ำตาไหลว่ะ) เราก็แค่อยากคุยกะคนที่เราอยากจะคุยกับเค้าที่สุดแล้วถึงมันจะไม่มีประโยนช์อะไรกับเธอเพียงเพราะว่ามันเป็นการรักเค้าข้างเดียว แต่อย่างน้อยก็อยากจะเข้าสู่โลกของความฝันบ้างเพื่อจะให้ลืมในทุกเรื่องที่เกิดแล้วมีแรงที่จะต่อสู้ต่อไป

แต่สิ่งที่เราโทรไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วมันกลับกลายเป็นว่าตอกยำถึงความรู้สึกของการไม่มีใครอยู่ข้างๆๆเลย เราก็พยายามจะทำนู่นทำนี่เพื่อให้ลืมความทุกข์และปัญหาหลายๆอย่าง

อย่างที่เราสมัครมาทำบล็อคนี่ก็เหมือนกัน แต่ทำให้ตายอารมณ์มันก็คงไม่หายเลยอะ การที่เราได้คุยกะคนที่เรารักบ้าง มันอาจจะทำให้ใจเราพองโตได้บ้างอะ

อธิบายนู่นนี่มานานเล่าเป็นเรื่องดีกว่า เรื่องงานหรือเรื่องเพื่อนก็ช่างมันเถอะเพราะสุดท้ายแล้วความทรมานที่สุดของมนุษย์ก็คือเรื่องความรักอยู่ดี เมื่อวานเราโทรหาคนที่เราชอบนะ เห็นรอสายอยู่ เราก็คิดว่าเค้าคงเห็นเบอร์เราแล้วก็คงจะรับอะเพราะว่าเค้าเคยบอกว่ายังไงเห็นเบอร์เราก็จะรับ แต่เราโทรจนเค้าวางสายแล้วยังไม่รับเราเลย(ทรมานไหมนี่)โทรไปเกือบ10นาทีเค้าก็รับเราก็เลยถามเค้าว่าไมเห็นสายเราแล้วถึงไม่รับแหละ เค้าก็บอกว่ายังไม่อยากรับ เหอเหอพูดมาแบบไม่อยากตอบอย่างนั้น(เบื่ออะ)ก็พยายามคุยกะเค้านะ แต่เค้าก็ไม่อยากคุยด้วย ไม่รู้ว่าไปโมโหอะไรมา อาจจะโมโหเราก็ได้แต่ไม่บอก สุดท้ายก็วางไป แล้วสรุปเมื่อคืนเราก็โทรหาเค้านะตอนแรกก็ได้คุยอะแต่เค้าก็ไม่ว่าง แล้วเค้าบอกว่าเดี๋ยวให้โทรไปใหม่อะแล้วเค้าก็ไม่รับสายอีกเลย(คงนอนไปแล้วอะทั้งที่จริงๆน่าจะแคร์ความรู้สึกกันมั่งถึงจะไม่รักเราก็เถอะ น่าจะรอสายเราบ้างและบอกว่าง่วงแล้วขอนอนก่อนก็ยังดีเพราะไม่สนใจความรู้สึกเรามั้งก็เลยอยากทำอะไรก็ทำ)แล้วเมื่อคืนเราก็เลยเซ็งมากเพราะว่ารู้สึกถึงว่าไม่ฟ่ะปัญหาทุกเรื่องในชีวิตมันทำให้เกิดปัญหาตลอดเลยกลายเป็นอารมณ์ของคนที่แย่ๆๆมาก
แต่พอตกดึกเราก็เจอเพื่อนๆเราต้องฝืนยิ้มฝืนหัวเราะทั้งที่รู้ว่าในใจมันปวดๆและทรมานขนาดไหน แล้วจนตี1กว่าเราก็ยังไม่หลับ เราก็นั่งเปิดเอ็มกะว่าจะหาคนคุยแก้เบื่อหน่อยแต่ไม่เจอใครเลย แต่อีกสักพักเราก็เจอน้องคนหนึ่งในเอ็ม(น้องสาวในเอ็มคนนี้รักมากๆอะไม่เคยเจอหน้ากันแต่รู้จักกันกว่า10กว่าปีแล้วและหวังว่าเค้าจะมีความสุขในชีวิตตลอดไป) เรากะว่าจะคุยเล่นๆๆสักหน่อย แต่บังเอิญน้องเค้าดันกลายเป็นมีเรื่องสักก่อนอะ มีปัญหานิดหน่อย(แต่ในใจเรารู้สึกว่าเยอะอะ)ก็เลยฟังน้องสารภาพบาปอะว่าทำไรมั้งฮ่าๆๆ(ถ้าน้องได้อ่านอยู่ก็ขออภัยที่มีการอ้างอิงถึงนะจ๊ะ)เราเป็นพี่ก็เลยฟังน้องแล้วก็ทำให้น้องรู้สึกขึ้นบ้างที่ได้คุยกะใครสักคน(แต่เรานี่ดิยังไม่ได้ระบายอะไรเลยอะเป็นพี่ก็นะฮ่าๆๆ)จนคุยถึงตี2กว่ามั้งน้องก็ดันทะเลาะกะแฟนเลยออกจากเอ็มไป

ส่วนเราก็กลับมาสู่โหมดอยู่คนเดียวอีกครั้งพร้อมทั้งนั่งฟังเพลงเศร้าๆกับอารมณ์ที่ไม่สามารถบรรยายได้ว่าเป็นอย่างไร(เหงาไหมมันก็เหงานะ)เราก็นั่งอยู่อย่างนั้นจนถึงเช้าอะ เพราะทำใจให้ตัวเองหลับไม่ลง นั่งอยู่หน้าคอมก็รู้สึกง่วงและอยากนอน แต่พอลงนอนแล้วในใจมันร้อนขึ้น จนกว่าเราจะนอนได้นั้นก็ประมาณ6โมงกว่า ก่อนนอนเราคิดว่าเราจะส่งข้อความไปให้คนที่เรารักเค้าข้างเดียวอะประมาณว่า

"ถ้าสรุปแล้วเราต่างไม่ใช่คนที่จะมาเป็นแฟนกัน เราก็คงไม่สามารถเป็นพี่เป็นน้องหรือเป็นเพื่อนกันได้อะ เพราะว่าการที่เราเข้ามาทำความรู้จักนั้น มันมาในรูปแบบของการจีบอะถึงตัวเค้าจะทำเป็นไม่รู้ก็เถอะ(แต่เราคิดว่าน่ารู้อะฉลาดอย่างนั้น)แล้วเราก็คงจะต้องหายไปจากชีวิตเธอ มันทรมานนะ แต่มันจำเป็นเพื่อตัวเราเองและตัวของเค้า"
(คนเรามันไม่สามารถเลือกที่จะให้ใครมารักเราได้นี่หว้ามันฝืนใจกันไม่ได้) แล้วก็หวังว่าให้เธอมีความสุขกับชีวิตนะเพราะว่าถึงเราจะไม่อยู่ในชีวิตเธอแล้วก็ตาม แต่ถ้ารู้ข่าวว่าเธอมีความสุข เราก็คงมีความสุขด้วย ถึงแม้ความสุขนี้จะไม่มีเราอยู่ในนั้นก็ตาม
เราก็หลับลงจนได้แต่ตื่นมาตอน10โมงกว่าคนอะไรนอนน้อยอะอาจจะเป็นเพราะว่านอนไม่หลับหรือเปล่า พยายามจะนอนต่อก็นอนไม่หลับอะ เราก็เลยโทรหาเธออีกครั้งหวังว่าวันนี้จะได้คุยอะไรบ้างพอโทรไปได้คุยนิดหนึ่งเพื่อนเธอก็โทรมาตัดไปรับและตัดมาบอกว่าท่าทางจะคุยนานแล้วให้เราวางไปก่อน(เหอเหอเห็นไหมว่าความรู้สึกมันก็กระหน่ำซ้ำเติมอีกครั้ง)แต่บอกว่าอีกพักให้โทรไปใหม่ พอเราโทรไปเวลา11โมงก็ออกไปข้างนอกแล้วไปซื้อของแล้วก็วางเราไปอีก(สรุปก็ไม่ได้คุยกันเลยแต่ก่อนวางเราก็ทำตัวงอแงนิดหน่อยอะพูดจาแบบประชดประชันอะแต่ก็เท่านั้นเพราะว่ายังไงเธอก็ไม่ใส่ใจเราอยู่แล้ว)
เธออาจจะคิดว่าอะไรฟ่ะกรูผิดตรงไหนนี่ เธออะไม่ผิดหรอก เพราะสิ่งที่เธอทำมันเป็นเรื่องปกติของชีวิตเธอ และเราก็ไม่ผิดด้วยแต่ที่มันเป็นไปอย่างนี้ก็เพราะว่า

" E=mcกำลัง2(ทฤษฏีสัมพันธืภาพ)มันก็คือเวลาของคนแต่ละคนไม่เท่ากันอะ ความรู้สึกเธอใน2วันที่ผ่านมานั้น เวลาเธอก็รู้สึกว่ามันเป็นแค่2วันเอง แต่สำหรับเราเวลา2วันที่ผ่านมานั้น มันเป็นเวลาในชีวิตเหมือนกะเป็นเดือนอะ(มันเลยให้ทรมานไง) "

และที่สำคัญเธอคนนี้ชอบปิดเสียงปิดสั่นในมือถือด้วยทำให้เวลาโทรแล้วไม่รับมันก็เลยกลายเป็นว่าไม่รับนี้เพราะไม่ได้ยินหรือว่าเห็นแล้วไม่อยากรับ เราก็เลยต้องโทรเยอะมากๆ (ของอย่างนี้เรียกร้องกันไม่ได้หรอกถ้าเธอมีใจสักหน่อยนะมันคงดีกว่านี้อะคงอยากรับสายเราบ้าง) จนบางครั้งเธอก็อาจจะบ่นว่ามันเป็นไรฟ่ะโทรจนหน้ารำคาญ คนไม่รู้นี่หว้า หรือว่าเธอจะไปจากเราแล้วอะถึงทำแบบนี้

เรานะไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง เรื่องคนอื่นนะรับรู้และให้คำปรึกษาได้แต่ตัวเองไม่เคยคิดเรื่องตัวเองได้เลย
นี่เราก็รู้ตัวในหลายเรื่องนะแต่ยังไม่อยากตัดใจอะคนเรานี่ก็แปลกนะรู้ว่า

"เรื่องนี้เป็นไงเข้าไปแล้วหน้าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้ายังไม่เกิดขึ้นก็ยังไม่อยากเลิกอะเพราะว่ามันยังมีคำว่า"ถ้า"อยู่อะถ้าเราไปด้วยกัน ถ้าเค้ายังรักเรา ตัดคำว่าถ้าออกนะ โลกนี้มันคงดีกว่านี้เยอะ" (เราก็แค่หวังว่าอยากให้คนที่เรารัก ดีกะเราหน่อยและแคร์ความรู้สึกเราบ้างเท่านั้นเอง)

มาอัพเดทต่อจากตะกี้อีกนิดหนึ่งอะ
ขอสรุปช่วงเวลา2วันแห่งการรอคอยและการโทรหาเพื่อที่จะได้คุยกันบ้าง

เสาร์ที่ 28กค. 2550
เวลา7.30น. เราโทรไปหาเพื่อคิดว่าจะไปปลุกเธออะ สรุปก็ไม่ได้รับสาย(โทรเยอะเหมือนกันอยากที่บอกว่าเธอปิดเสียงปิดสั่น)แล้วก็คงออกไปข้างนอกแล้วอะ(ไม่เป็นไรเพราะว่ามันก็เป็นอย่างนี้ประจำเฉยๆ)(ความความคิดถึงมีนิดหน่อย5%)

เวลา 11.30น. เราก็โทรอีกก็ไม่รับอีกเช่นเคย โทรไปหลายครั้งจนถึง.........(นึกในใจว่าไปไหนอะถึงไม่รับสายบ้างเลยหรือว่าไม่เห็นอะ)(ความความคิดถึงมีขึ้นมานิดหนึ่ง15%)

เวลา12.00น. เราโทรไปอีกคราวนี้ขึ้นคำว่ารอสายแล้ว(อย่างนี้ก็มีลุ้นรับสายเราแล้วอะเพราะว่าอย่างน้อยเราก็มั่นใจว่าเธอคงเห็นเบอร์เราแล้วชัวร์ๆ)แต่โทรไปจนเธอวางสายก็ยังไม่รับสายเราอีกอะ(เธอเคยบอกว่าเห็นเบอร์เราก็จะรับอะอย่างนี้เธอเห็นก็คงไม่อยากรับใช่ไหมอะเหอเหอช่างน่าน้อยใจอะ)(ความคิดถึงเริ่มขึ้นมาที่ 40%)

เวลา12.15น. สรุปเธอก็ได้รับสายแล้ว(ดูเหมือนจะดีเนอะแต่ก็ไม่เห็นดีอะ)รับสายมาพูดจาเหมือนว่าจะหงุดหงิดอะรไสกอย่าง(แต่คงเป็นหงุดหงิดเราแน่นอนอะมั่นใจ) พูดไปพูดมาก็ไม่มีใจความอะไรสักอย่างเลยอะจนแม่เธอโทรมาอะบอกว่าเดี๋ยวว่างก่อนนะ และสรุปได้ว่าเธอจะไปหาแม่อะ แล้วให้2ทุ่มลองโทรมาดูอะ(ก็ไม่ได้คุยอีกแล้วครับท่าน)(ความรู้สึกก็เซ็งๆเล็กน้อยแต่รู้สึกว่าวุ่นๆงั้นไม่เป้นไรอะคนเรามันต้องมีธุระอะเรื่องนี้ช่างมันเถอะ)(ความคิดถึงลดมาหน่อยแต่ก็ยังมีเรื่องคาใจหลายเรื่อง30%)แล้ววางสายไปตอน12.35อะอย่างที่ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่

เวลา13.30 น. เราก็นั่งเบื่อมีอะไรที่อยากทำแต่ความรู้สึกมันไม่ให้ทำเลยอะ นั่งต่อไป(เปิดเพลงฟังให้มันเหงาขึ้นมาอีก)

เวลา14.45น. เราก็นอนหลับอะแต่แป๊ปเดียวก็ตื่นอะนอนไม่ถึง20นาทีเลย(เพลงยังเปิดอยู่อะ)

เวลา16.00น. เริ่มนั่งอ่านข้อความของหนังและรายละเอียดที่เคยชอบเก็บไว้ในคอมและก็มีบางอันที่เขียนด้วย(เปิดเพลงเศร้าอยู่)(ดีกรีความคิดถึงยังคงอยู่ที่40% แต่ดีกรีความเหงามันขึ้นกระฉูดอะถึง50%)

เวลา17.05น. เริ่มคิดได้น่าจะทำบล็อคส่วนตัวบ้างแก้เหงาอะเลลงมือทำตั้งแต่นั้นอะ(ดีกรีความเหงา55%ความคิดถึงเริ่มกลับมาอยู่ที่50%)

เวลา20.00น. โทรไปหาอีก ไม่รับสายเหมือนเดิม(แต่ก็ยังคิดที่จะโทรต่อไปนะ)(ดีกรีความเหงา60% ความคิดถึง 70%)

เวลา20.46น. โทรไปคราวนี้รับสายแล้ว แต่ก็ยังอยู่กะแม่อยู่เลี้ยงน้องอะก็คุยได้แป๊ปหนึ่งม่ถึง5นาทีก็วางสายบอกว่าให้โทรไปหาใหม่อะอีกพักหนึ่ง(ดีกรีความคิดถึงลงมาหน่อยเหลือ60% ความเหงา 50%)

เวลา21.20โทรไปไม่รับสาย............
เวลา21.45 โทรไปไม่รับสาย...................
เวลา 22.00 ไม่รับสาย...........
เวลา 22.17 ไม่รับอีกเช่นเคย.................

เวลา 22.45 ไม่รับสาย..........(และเราก็เลิกโทรแล้วเพราะคิดว่าเธอคงนอนแล้ว)(น่าจะรอรับสายเรานิดหนึ่งบอกว่าง่วงแล้วก็ดีอะเธอก็ยังทำร้ายความรู้สึกของเราต่อไปโดยที่ไม่รู้ตัวอะ)(ความคิดถึง100% ความเหงา 80%)

เวลา23.00 น. ลงไปหาเพื่อนไปนั่งคุยหัวเราะ สนุกแก้เหงา(แต่เคยไหมที่มีความรู้สึกที่มีคนอยู่ข้างๆมากมายแต่ทำไมรู้สึกว่าเราอยู่คนเดียวไม่รู้)(ความคิดถึงลงมาเหลือ80%เพราะว่ามันทำไรไม่ได้เลยต้องลงมาอะปลงซะ ความเหงา100%)

29 กค. 2550
เวลา01.45น. เข้ามานั่งเล่นคอมเปิดเอ็ม เพื่อจะหาใครสักคนคุย แต่สรุปไม่มีใครสักคนเข้ามา(ฟังเพลงไปนั่งจัดบล็อคต่อไป)(ความเหงา100% ความคิดถึง50%)

เวลา02.00 น. มีคนเข้ามาในเอ็มแล้ว คนนั้นคือน้องสาวเราอะ(น้องสาวเราคนนี้อยู่ในโลกของคอมพิวเตอร์นะไม่เคยเจอตัวแต่รู้จักกันมา10กว่าปีแล้ว รู้จักกันได้ไงฟ่ะนานมากๆๆเลยอะ)ดีใจมากได้มีเพื่อนคุยแล้วเรา แต่น้องก็ดีใจที่เจอเราแล้วอยากให้เรานั่งฟังปัญหาและจะมาสารภาพบาปอะก็เลยเล่าเรื่องมาให้ฟังเยอะไปหมดเลยอะก็เลยนั่งรับฟังปัญหาและถกปัญหาของน้องเรานิดหน่อยอะ(ปัญหาตัวเองยังเอาไม่รอดเลยไปนั่งฟังปัญหาชาวบ้านเค้าซะแล้วแต่ก็รู้สึกดีขึ้นนะถึงปัญหาไม่เหมือนกันแต่ดีใจที่มีคนมีปัญหาเหมือนกันเป็นเพื่อนร่วมโลกที่ดีอะ)(ความเหงาเหลือ60% ความคิดถึง 50%)

เวลา02.35น. น้องเราก็ออกไปอะเพราะว่าแฟนโทรมาและทะเลาะกันอะเลยออกไปก่อนเราก็เลยนั่งทำบล็อคต่อไปอะจนถึงเช้า(ความเหงา80% ความคิดถึง50%)

เวลา06.06น. เราก็จะล้มตัวนอนแล้ว แต่เราก็ยังส่งข้อความหาเธออะประมาณว่าเราต่างไม่ใช่คนที่จะมาเป็นแฟนกัน เราก็คงไม่สามารถเป็นพี่เป็นน้องหรือเป็นเพื่อนกันได้อะ เพราะว่าการที่เราเข้ามาทำความรู้จักนั้น มันมาในรูปแบบของการจีบอะถึงตัวเค้าจะทำเป็นไม่รู้ก็เถอะ(แต่เราคิดว่าน่ารู้อะฉลาดอย่างนั้น)แล้วเราก็คงจะต้องหายไปจากชีวิตเธอ มันทรมานนะ แต่มันจำเป็นเพื่อตัวเราเองและตัวของเค้าอะ(คนเรามันไม่สามารถเลือกที่จะให้ใครมารักเราได้นี่หว้ามันฝืนใจกันไม่ได้) แล้วก็หวังว่าให้เธอมีความสุขกะชีวิตอะเพราะว่าถึงเราจะไม่อยู่ในชีวิตเธอแล้วก็ตาม แต่ถ้ารู้ข่าวว่าเธอมีความสุข เราก็คงมีความสุขด้วยอะถึงแม้ความสุขนี้จะไม่มีเราอยู่ในนั้นก็ตาม (ความเหงา 80% ความคิดถึง60%)

เวลา10.25น. เราตื่นมาอะ พร้อมทั้งโทรหาเธออะ ก็ได้คุยแป๊ปเดียวแล้วเพื่อนเธอก็โทรมาอะตัดไปรับแล้วตัดมาบอกเราว่าให้วางไปก่อนท่าทางจะนานอะ แล้วให้โทรมาใหม่(ความเหงาคงเดิม80% แต่ความคิดถึงดิเพิ่มขึ้น 80%)

เวลา11.05น. เราโทรไปใหม่ ตอนนี้เธอออกมาข้างนอกกะเพื่อนคนที่โทรมาแล้วอะออกไปซื้อของกันก็คงคุยไม่ได้อะเธอจะวางแต่ก่อนวางเราก็พูดจาอารมณ์แบบเห็นแก่ตัวปนน้อยใจเล็กๆอะก่อนวางสายอะ(แต่เธอคงไม่ใส่ใจอยู่แล้วอะเพราะว่าเรามันไม่ค่าพอที่จะใส่ใจอะ)(ความเหงา 100% ความคิดถึง100%)

เวลา 13.45 เราโทรไปหาอีกเธอบอกว่าเธอขี่รถอยู่เปียกฝนด้วยอะแล้วให้เราโทรมาใหม่(ไม่เป็นไรไหนๆก็รอมาแล้วรออีกนิดจะเป็นไรไป)

เวลา14.00 น. เราโทรไปอีกคราวนี้เพื่อนของเธอรับสายบอกว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่อีกสักพักให้โทรไปใหม่ อ่ะก็รอต่อไปไหนๆก็รอมาหลายครั้งแล้วนี่เหอเหอ

เวลา14.20(คราวนี้ไม่น่าพลาดอีกคงจะต้องได้คุยมั่งแล้วอะองค์ประกอบทุกอย่างพร้อมอะเธอเพิ่งกลับมาอาบน้ำสบายๆๆเวลาบ่ายนิดๆกำลังสบายตัวเลย)พอเราโทรไปอีกทีคราวนี้ไม่รับสายแล้ว เลยโทรไปหลายครั้งหน่อยเพราะไม่รู้ว่าปิดเสียงและปิดสั่นหรือเปล่าอะ โทรไปจนคิดว่าเลิกโทรดีกว่ามันคงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะโทรอะ แต่ก็นึกถึงเพื่อนของเธอขึ้นมาได้เลยโทรเข้าเครื่องเพื่อนเธอแทน แล้วเพื่อนของเธอก็บอกว่าเธอหลับไปแล้วขี่รถตากฝนดูเหมือนไม่สบายและก็ไม่มีเสียงอีกอะ (โอ้แม่เจ้าทำไมฟ้าถึงช่างกลั่นแกล้งเราถึงเพียงนี้กะแค่ต้องการคุยโทรศัทพ์กะใครคนหนึ่งนี่มันยากเย็นเหลือเกินอะ ฟ้าไมถึงต้องส่งฝนมาตกในวันนี้ด้วยฟ่ะ เป็นฝนตกครั้งที่ทำให้ใจเราเหงาที่สุดเลยในชีวิต )(ความคิดถึง 100% ความเหงา100%)

เวลา14.35เราก็เลยบอกเพื่อนเธอไปว่าไม่เป็นไรอะ แล้วเราก็ส่งข้อความหาเธอก็อยากจะส่งแบบหวงใยนะแต่พอส่งไปแล้วรู้สึกส่งไปแบบบ่นเชิงน้อยใจยังไงไม่รู้อะ พอผ่านไปครึ่งชั่วโมงเราก็ส่งข้อความไปใหม่แบบขอโทษอะเพราะว่าเรารู้สึกถึงความที่เอาอารมณ์งี่เง่าของเราใส่ไปกะความห่วงใยนี่มันไม่ถูกแล้วอะ(ความคิดถึง 100% ความเหงา100%)

เวลา 14.45 เราออกไปเช่าหนังอะ(เรานะเวลาที่เป็นอารมณ์อะไรชอบแก้ไขด้วยอารมณ์อย่างนั้นอะมันต้องตอกย้ำเข้าไปอีกอะ )เรากะไปเช่าหนังของหว่อง กา ไวย มาดูอะอย่างเรื่อง happy together, chungking express , fallen angels , in the mood of love)แต่สรุปหนังที่เราจะเช่าไม่มีเลยอะมันเก่ามากซะจนไม่มีอะ เราก็เลยคิดว่าเรื่องล่าสุดอย่าง2046ก็ได้อะ ถามเค้าก็ตอบว่าหนังหมดอะมีคนเช่าไปหมดแล้ว(วันนี้วันไรฟ่ะทำไรไม่ได้ดั่งใจเลย)

เวลา15.05 น. เรากลับพร้อมอารมณ์เซ็งๆๆอะแล้วก็มานั่งอยู่หน้าคอมอีกแล้ว(ความเหงา กะความคิดถึงเกินลิมิตที่จะบอกได้)

เวลา15.46 น. เราโทรไปหาอีกแล้วอะ(ทั้งที่รู้ว่านอนอยู่แต่เผื่อตื่นอะ)สรุปรอสายอะ เราก็เลยโทรไปเรื่อยๆจนกว่าจะรับอะพอรับมากลับเป็นเพื่อนของเธอไปซะงั้น ยืมหรือแอบหยิบมาโทรก็ไม่รู้อะ เราก็จะวางแล้วบังเอิญได้ยินเสียงกระซิบพูดมาอะประมาณว่าพูดอะไรไปก็ได้แล้วให้วาง(เราคงหูแว่วไปเพราะความคิดถึงหรือว่าความเห็นแก่ตัวที่อยากคุยหรือเป่าไม่รู้)เราก็เลยบอกเพื่อนเธอให้เธอมาคุยอะเพื่อนเธอบอกว่าไม่ใช่อะเป็นลุงแล้วพูดคำว่าสวัสดีอะ(มันคนละเรื่องกะที่ได้ยินอะหูหาเรื่องจริงๆๆ)

เวลา16.00 น.ความรู้สึกที่ร้อนก็เริ่มเย็นลง แล้วเริ่มหัวเราะให้กับวันที่แย่ๆของตัวเอง มีแต่เรื่องทำตัวเองทั้งนั้นอะ ทำแต่เรื่องบ้าๆๆๆ แล้วนึกต่อไปว่ามันคงไม่น่ามีอะไรแย่ไปกว่านี้ได้อีกแล้วอะเพราะว่าตอนนี้ดำดิ่งลงมาถึงพื้นแล้วอะ ขำดีอะ จนตอนนี้ก็ยังนั่งขำอยู่เลยอะ ทำไปได้ไงฟ่ะ

เดี๋ยวมาอัฟต่อนะเดี๋ยวจะดูว่าตอนจบของวันจะได้คุยกันไหมอะ

ต่อครับจากตะกี้

เวลา 17.25น. โทรไปหาอีกครั้งหนึ่งก็ยังนอนอยู่ ไม่รับสายแต่ลองโทรไปหาเพื่อนเธออีกครั้ง คราวนี้เพื่อนของเธอปลุกให้คุย ดูเหมือนจะดีเหรอ แต่ไม่ครับ น้ำเสียงอาการดูเหมือนคนยังไม่คื่นอะ ดูเหมือนจะไม่สบายบอกว่าตัวร้อนและปวดหัวมาก เราก็แค่อยากคุยเท่าที่คุยได้นะ แต่เธอบอกว่าไม่ไหวอะแต่เรื่องที่คุยกันตะกี้ก็ประมานว่าอยากจะให้เธอเปิดสั่นก็ดีในเครื่องเพราะว่าเวลาโทรไปจะได้รู้ว่ามีคนโทรมาเพราะว่าเรายอมรับว่า2วันมานี่ไม่ได้ทำอะไรเลยมัวแต่พะวงโทรหาเธออยู่นั้นแหละ เธอก็ถามว่าทำไมต้องพะวง เราก็ตอบว่าความรู้สึกเรากะเธอมันต่างกัน(อยากจะบอกว่าเราชอบเธอเพียงแต่เธอไม่ชอบเราไงมันถึงความรู้สึกต่างกัน) เราบอกว่าเราพูดมากไปก็หาว่าเห็นแก่ตัวอีก เธอเลยถามว่าเห็นแก่ตัวยังไง เห็นแก่ตัวที่ให้เธอฝืนทำในสิ่งที่เราขอร้อง(เราก็อยากให้เป็นในสิ่งที่ขอร้องนะแต่ถ้าเธอไม่ทำนะมันก็ช่วยไม่ได้ เธอก็ไม่ผิดหรอกเพราะว่าชีวิตเธอมันเป็นแบบนี้แค่มีคนๆหนึ่งอยากจะวิ่งวนในชีวิตของเธอเอง เราน่ะที่ผิด) เราบอกว่าถ้าเธอไม่ได้รับสายเรา ตัวเราเองคงไม่รู้ว่าเธอปิดเสียงปิดสั่นไว้หรือเปล่า(แต่จริงๆเราว่าเธอรำคาญเราว่าเกลียดเราแน่ๆๆเลย)เธอก็ไม่ตอบอะไรแล้วบอกว่าเดี๋ยวโทรมาใหม่ก่อนแล้วกัน ขอนอนก่อน(ความคิดถึง 100%อยู่ดีเพราะว่าการคุยแล้วก็ยังไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่างหรือที่ไม่เข้าใจนั้นคือตัวเราเอง ความเหงา100%อยู่ดีเพราะว่าสุดท้ายเราก็ยังต้องนั่งรอโทรหาใครบางคนอยู่ดีและไม่รู้ว่าคราวหน้าจะรับสายเราหรือเปล่าด้วย)

เวลา 19.45 เราโทรไปอีกครั้งไม่รับสาย.........(คิดว่าคงยังไม่ตื่นมั้งไม่สบายนี่)
เวลา20.00 ลองโทรอีกอะ ไม่รับ.....................(คงปิดเสียงปิดสั่นแน่ๆเลย)
เวลา 20.15-20.46 โทรอีกหลายครั้ง ก็ยังไม่รับสาย..........(ความรู้สึกเหงาและคิดถึงมาบรรจบลงทำให้เกิดอาการซึมเศร้าอย่างร้ายแรง)

เวลา21.00 น. โทรไปอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้เธอรับสาย(มันดูเหมือนดีนะ) แต่การรับสายของเธอครั้งนี้มันกระชากอารมณ์และจิตวิญญาณของเราให้ออกจากร่างจริงๆๆ เธอรับแล้วเธอบอกว่าออกมาข้างนอกไปช่วยแม่ขายของ(เธอป่วยอยู่ไม่ใช่เหรอ โทรกี่ทีเธออยู่บ้านไม่ใช่เหรอ เธอมีแรงมาช่วยแม่ได้ไง ) เราเลยถามว่าป่วยอยู่ไม่ใช่เหรอมาช่วยแม่ได้ไง เธอบอกว่าแม่โทรตามให้มาช่วยจะช่วยแม่ไม่ได้เชียวเหรอ (เราอยากบอกว่าช่วยแม่อะดีแต่ตอนบ่ายเธอยังเป็นคนป่วยอยู่นะหรือว่าไม่ป่วยกันแน่)แล้วบอกว่าแค่นี้ก่อนเดี๋ยวอีกพักโทรมาใหม่นะ (พูดจริงๆๆนะอารมณ์ตอนนี้มันรู้สึกแปลกๆๆมากเลยอะมันเหมือนนเก็บอะไรไว้แล้วอยากจะระเบิดมากอะ อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาที่จะไหล มันทรมานนะ เราเบื่อที่ต้องทนอยู่ในสภาพแบบนี้อะ แต่อย่างที่บอกว่ามนุษย์เราก็แปลกถ้าไม่เห้นชัดเจนก็จะไม่ยอมเลิก เราทนอยู่ไปเพื่ออะไรนี่?????)(ความคิดถึงยังมีอยู่เต็มความเหงามันจางไปแต่เพิ่มความสับสนเข้ามาแล้ว)แต่เดี๋ยวเราจะโทรไปใหม่อะเพราะว่าวันนี้ไม่ได้โทรไปแล้วได้คุยนะมันคงรู้สึกอิดอัดมากกว่านี้

มาอัพต่อกับบทสรุป

เวลา 21.22น. โทรไปไม่รับสาย..........(เป็นเช่นเคยคงยังซ่วยแม่อยู่)

เวลา 21.38น. โทรไปคราวนี้รับสาย(ดีใจนะที่รับเพราะว่าในใจคิดว่าวันนี้เธฮคงเหนื่อยและไม่สบายด้วยอาจจะกลับถึงบ้านแล้วนอนก็ได้) นี่ก็เป็นการที่รู้สึกถึงการได้คุยจริงๆซะทีในรอบ2วันที่ผ่านมาก็ได้คุยไปเรื่อยๆ แล้วก็บอกเธอถึงว่า2วันนี้ตัวเราเองไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากรอโทรหาเธอ(ไม่ได้เป็นอย่างนี้มานานแล้วในชีวิต)ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปเราคงแย่ๆแน่ๆ(ที่พูดไปนี่ก็หวังว่ามันน่าจะมีข้อสรุปอะไรบ้างเพราะว่าถ้าไม่มีข้อสรุปเลยเราก็จะเป็นแบบนี้ไปเร่อยๆก็ไม่ไหวเหมือนกันอย่างน้อยมันก็ต้องมีเปลี่ยนแปลงถ้าไม่เปลี่ยนเราก็คงต้องหยุดกับเรื่องนี้ไว้ก็เพื่อตัวเราเอง) แล้วก็ได้ข้อสรุปว่าเธอก็จะเปิดสั่นในเครื่องไว้ตลอด และก็ถ้าเห็นเบอร์เราก็จะโทรกลับ(อย่างนี้ค่อยดีหน่อย ถึงจะไม่ได้บทสรุปเกี่ยวกับการผจญภัยครั้งนี้ของเราก็ตาม แต่อย่างน้อยก็รู้สึกถึงความสบายใจในการผจญภัยครั้งนี้ ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร แต่นั้นเป็นเรื่องของอนาคตช่างมัน ตอนนี้ก็ขอหาความสุขใส่ตัวไปก่อน เก็บเกี่ยวความทรงจำดีๆในส่วนการที่ได้รู้จักกับเธอคนนี้ไว้ก่อน ถึงอนาคตข้างหน้ามันอาจจะต้องจบแต่อย่างน้อยเราก็ยังมีความทรงจำดีๆเหลืออยู่นะ แค่นี้ก็พอแล้ว คนเรามีชีวิตสั้นนัก)(ความเหงากับความสับสนบวกด้วยควายคิดถึงได้หายไปแล้ว สิ่งที่เข้ามาในความรู้สึกคือความโล่งใจกับความสบายใจแทน)