ตั้งแต่เมื่อวานและมาถึงณ.วันนี้ตอนนี้ความรู้สึกที่แย่ๆจนเกินกว่าจะอดทนในทุกเรื่องมันพร้อมที่จะระเบิดออกมาจากร่างกายยังไงไม่รู้ มันเศร้าเนอะที่เรารักคนที่เค้าไม่เคยคิดจะรักเราแม้นแต่น้อย เจอกันบ่อย ไปด้วยกันบ่อย คุยด้วยกันบ่อย แต่รู้สึกถึงความห่างมากๆ มันทรมานดีเรื่องเรามันไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายได้หรอกว่ามันเพราะอะไรหรือทำไมถึงรู้สึกแย่ๆแบบนี้ คิดว่าคงต้องเคยเป็นกัน ตอนนี้ถ้าบอกเป็นหลักจิตวิทยานะเราแค่กำลังหาที่พักพึงกายในความรู้สึกที่เหนื่อยล้ามันหายเท่านั้น ทั้งเรื่องงาน เรื่องเพื่อน ซึ่งเราก็หวังว่า

อยากจะคุยกะใครสักคนเพื่อให้ลืมเรื่องที่หนักแบบนี้(น้ำตาไหลว่ะ) เราก็แค่อยากคุยกะคนที่เราอยากจะคุยกับเค้าที่สุดแล้วถึงมันจะไม่มีประโยนช์อะไรกับเธอเพียงเพราะว่ามันเป็นการรักเค้าข้างเดียว แต่อย่างน้อยก็อยากจะเข้าสู่โลกของความฝันบ้างเพื่อจะให้ลืมในทุกเรื่องที่เกิดแล้วมีแรงที่จะต่อสู้ต่อไป

แต่สิ่งที่เราโทรไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วมันกลับกลายเป็นว่าตอกยำถึงความรู้สึกของการไม่มีใครอยู่ข้างๆๆเลย เราก็พยายามจะทำนู่นทำนี่เพื่อให้ลืมความทุกข์และปัญหาหลายๆอย่าง

อย่างที่เราสมัครมาทำบล็อคนี่ก็เหมือนกัน แต่ทำให้ตายอารมณ์มันก็คงไม่หายเลยอะ การที่เราได้คุยกะคนที่เรารักบ้าง มันอาจจะทำให้ใจเราพองโตได้บ้างอะ

อธิบายนู่นนี่มานานเล่าเป็นเรื่องดีกว่า เรื่องงานหรือเรื่องเพื่อนก็ช่างมันเถอะเพราะสุดท้ายแล้วความทรมานที่สุดของมนุษย์ก็คือเรื่องความรักอยู่ดี เมื่อวานเราโทรหาคนที่เราชอบนะ เห็นรอสายอยู่ เราก็คิดว่าเค้าคงเห็นเบอร์เราแล้วก็คงจะรับอะเพราะว่าเค้าเคยบอกว่ายังไงเห็นเบอร์เราก็จะรับ แต่เราโทรจนเค้าวางสายแล้วยังไม่รับเราเลย(ทรมานไหมนี่)โทรไปเกือบ10นาทีเค้าก็รับเราก็เลยถามเค้าว่าไมเห็นสายเราแล้วถึงไม่รับแหละ เค้าก็บอกว่ายังไม่อยากรับ เหอเหอพูดมาแบบไม่อยากตอบอย่างนั้น(เบื่ออะ)ก็พยายามคุยกะเค้านะ แต่เค้าก็ไม่อยากคุยด้วย ไม่รู้ว่าไปโมโหอะไรมา อาจจะโมโหเราก็ได้แต่ไม่บอก สุดท้ายก็วางไป แล้วสรุปเมื่อคืนเราก็โทรหาเค้านะตอนแรกก็ได้คุยอะแต่เค้าก็ไม่ว่าง แล้วเค้าบอกว่าเดี๋ยวให้โทรไปใหม่อะแล้วเค้าก็ไม่รับสายอีกเลย(คงนอนไปแล้วอะทั้งที่จริงๆน่าจะแคร์ความรู้สึกกันมั่งถึงจะไม่รักเราก็เถอะ น่าจะรอสายเราบ้างและบอกว่าง่วงแล้วขอนอนก่อนก็ยังดีเพราะไม่สนใจความรู้สึกเรามั้งก็เลยอยากทำอะไรก็ทำ)แล้วเมื่อคืนเราก็เลยเซ็งมากเพราะว่ารู้สึกถึงว่าไม่ฟ่ะปัญหาทุกเรื่องในชีวิตมันทำให้เกิดปัญหาตลอดเลยกลายเป็นอารมณ์ของคนที่แย่ๆๆมาก
แต่พอตกดึกเราก็เจอเพื่อนๆเราต้องฝืนยิ้มฝืนหัวเราะทั้งที่รู้ว่าในใจมันปวดๆและทรมานขนาดไหน แล้วจนตี1กว่าเราก็ยังไม่หลับ เราก็นั่งเปิดเอ็มกะว่าจะหาคนคุยแก้เบื่อหน่อยแต่ไม่เจอใครเลย แต่อีกสักพักเราก็เจอน้องคนหนึ่งในเอ็ม(น้องสาวในเอ็มคนนี้รักมากๆอะไม่เคยเจอหน้ากันแต่รู้จักกันกว่า10กว่าปีแล้วและหวังว่าเค้าจะมีความสุขในชีวิตตลอดไป) เรากะว่าจะคุยเล่นๆๆสักหน่อย แต่บังเอิญน้องเค้าดันกลายเป็นมีเรื่องสักก่อนอะ มีปัญหานิดหน่อย(แต่ในใจเรารู้สึกว่าเยอะอะ)ก็เลยฟังน้องสารภาพบาปอะว่าทำไรมั้งฮ่าๆๆ(ถ้าน้องได้อ่านอยู่ก็ขออภัยที่มีการอ้างอิงถึงนะจ๊ะ)เราเป็นพี่ก็เลยฟังน้องแล้วก็ทำให้น้องรู้สึกขึ้นบ้างที่ได้คุยกะใครสักคน(แต่เรานี่ดิยังไม่ได้ระบายอะไรเลยอะเป็นพี่ก็นะฮ่าๆๆ)จนคุยถึงตี2กว่ามั้งน้องก็ดันทะเลาะกะแฟนเลยออกจากเอ็มไป

ส่วนเราก็กลับมาสู่โหมดอยู่คนเดียวอีกครั้งพร้อมทั้งนั่งฟังเพลงเศร้าๆกับอารมณ์ที่ไม่สามารถบรรยายได้ว่าเป็นอย่างไร(เหงาไหมมันก็เหงานะ)เราก็นั่งอยู่อย่างนั้นจนถึงเช้าอะ เพราะทำใจให้ตัวเองหลับไม่ลง นั่งอยู่หน้าคอมก็รู้สึกง่วงและอยากนอน แต่พอลงนอนแล้วในใจมันร้อนขึ้น จนกว่าเราจะนอนได้นั้นก็ประมาณ6โมงกว่า ก่อนนอนเราคิดว่าเราจะส่งข้อความไปให้คนที่เรารักเค้าข้างเดียวอะประมาณว่า

"ถ้าสรุปแล้วเราต่างไม่ใช่คนที่จะมาเป็นแฟนกัน เราก็คงไม่สามารถเป็นพี่เป็นน้องหรือเป็นเพื่อนกันได้อะ เพราะว่าการที่เราเข้ามาทำความรู้จักนั้น มันมาในรูปแบบของการจีบอะถึงตัวเค้าจะทำเป็นไม่รู้ก็เถอะ(แต่เราคิดว่าน่ารู้อะฉลาดอย่างนั้น)แล้วเราก็คงจะต้องหายไปจากชีวิตเธอ มันทรมานนะ แต่มันจำเป็นเพื่อตัวเราเองและตัวของเค้า"
(คนเรามันไม่สามารถเลือกที่จะให้ใครมารักเราได้นี่หว้ามันฝืนใจกันไม่ได้) แล้วก็หวังว่าให้เธอมีความสุขกับชีวิตนะเพราะว่าถึงเราจะไม่อยู่ในชีวิตเธอแล้วก็ตาม แต่ถ้ารู้ข่าวว่าเธอมีความสุข เราก็คงมีความสุขด้วย ถึงแม้ความสุขนี้จะไม่มีเราอยู่ในนั้นก็ตาม
เราก็หลับลงจนได้แต่ตื่นมาตอน10โมงกว่าคนอะไรนอนน้อยอะอาจจะเป็นเพราะว่านอนไม่หลับหรือเปล่า พยายามจะนอนต่อก็นอนไม่หลับอะ เราก็เลยโทรหาเธออีกครั้งหวังว่าวันนี้จะได้คุยอะไรบ้างพอโทรไปได้คุยนิดหนึ่งเพื่อนเธอก็โทรมาตัดไปรับและตัดมาบอกว่าท่าทางจะคุยนานแล้วให้เราวางไปก่อน(เหอเหอเห็นไหมว่าความรู้สึกมันก็กระหน่ำซ้ำเติมอีกครั้ง)แต่บอกว่าอีกพักให้โทรไปใหม่ พอเราโทรไปเวลา11โมงก็ออกไปข้างนอกแล้วไปซื้อของแล้วก็วางเราไปอีก(สรุปก็ไม่ได้คุยกันเลยแต่ก่อนวางเราก็ทำตัวงอแงนิดหน่อยอะพูดจาแบบประชดประชันอะแต่ก็เท่านั้นเพราะว่ายังไงเธอก็ไม่ใส่ใจเราอยู่แล้ว)
เธออาจจะคิดว่าอะไรฟ่ะกรูผิดตรงไหนนี่ เธออะไม่ผิดหรอก เพราะสิ่งที่เธอทำมันเป็นเรื่องปกติของชีวิตเธอ และเราก็ไม่ผิดด้วยแต่ที่มันเป็นไปอย่างนี้ก็เพราะว่า

" E=mcกำลัง2(ทฤษฏีสัมพันธืภาพ)มันก็คือเวลาของคนแต่ละคนไม่เท่ากันอะ ความรู้สึกเธอใน2วันที่ผ่านมานั้น เวลาเธอก็รู้สึกว่ามันเป็นแค่2วันเอง แต่สำหรับเราเวลา2วันที่ผ่านมานั้น มันเป็นเวลาในชีวิตเหมือนกะเป็นเดือนอะ(มันเลยให้ทรมานไง) "

และที่สำคัญเธอคนนี้ชอบปิดเสียงปิดสั่นในมือถือด้วยทำให้เวลาโทรแล้วไม่รับมันก็เลยกลายเป็นว่าไม่รับนี้เพราะไม่ได้ยินหรือว่าเห็นแล้วไม่อยากรับ เราก็เลยต้องโทรเยอะมากๆ (ของอย่างนี้เรียกร้องกันไม่ได้หรอกถ้าเธอมีใจสักหน่อยนะมันคงดีกว่านี้อะคงอยากรับสายเราบ้าง) จนบางครั้งเธอก็อาจจะบ่นว่ามันเป็นไรฟ่ะโทรจนหน้ารำคาญ คนไม่รู้นี